آرزوی عمیق من این است که موضوع " چگونگی شیوه کار اندیشه ها " نخستین درسی باشد که در مدرسه می آموزند.من هیچ گاه اهمیت این نکته را درنیافته ام که چرا دانش آموزان باید تاریخ جنگها را حفظ کنند.به نظر من اتلاف وقت است.به جای آن می توانیم موضوع های شایان اهمیتی نظیر این را بیاموزیم که:

" ذهن چگونه کار می کند " و " چگونه باید امور مالی را اداره کرد " و " چگونه باید برای امنیت مالی سرمایه گذاری کرد " و " چگونه پدر و مادری باید بود " و " چگونه باید روابط نیکو آفرید " و " چگونه باید حرمت به خود را ایجاد و آن را حفظ کرد و چگونه باید خود را ارزشمند دانست. " 

آیا می توانید تصور کنید که اگر در کنار درس های معمول این درس ها را نیز در مدارس می گنجاندند با چگونه نسلی مواجه می شدیم؟

تنها در نظر بگیرید در این افراد که بزرگ می شدند چگونه حقیقت هایی به منصه ظهور می رسید؟

با مردمانی شاد و خوشبخت رو به رو می شدیم که درباره خود احساسی نیکو داشتند.

مردمانی صاحب رفاه مالی که با سرمایه گذاری های خردمندانه شان بر رشد و شکوفایی اقتصادی می افزودند.

با همه رابطه ای دلپذیر داشتند و با نقش خود به عنوان پدر یا مادر آسوده بودند و نسلی از کودکانی را به وجود می آوردند که آنها نیز می توانستند خود را دوست بدارند.

و با همه اینها هر فرد خود باقی می ماند و خلاقیت شخص خودش را عیان و بیان می کرد.

فرصت اتلاف وقت نداریم.بیایید به کار خود ادامه دهیم.